ISTANBUL'A EMANET<br>

[aboken]

mecazli anlatimlar yok bundan sonra,
bu sozlerim aynen sana,
ne benzetmeler altinda ima:
ne de kafiyeler arasinda uyum ara.
yanlis anlama,
yasli degilim hala sana,
yasli belki yurek ama,
dem vurdurur kralina.
bilir misin:
gitmez oldum artik istanbul'a,
yosun kokan denizine muhtacim belki,
hatta simit attigimiz martilara da.
sarayburnu'nda bogaza karsi yoksun sen artik,
halic'ten salladigim oltamin ucunda da.
bilirsin beni,
ben istanbulda sevdim seni,
istanbulda kal hep,
yasat en kalabalik caddesinde, yalnizligimla beni.
hani seni sana benzettigim istanbulda biraktigim gun,
hatirliyor musun?
besiktastan taksime, rampa bayir yuruduk,
cumartesi, aksamustu:
esen yelden usuduk.
usuduk de sarildik birbirimize,
iste o zaman uzaktan baktim ben ikimize,
soguk degildi bizi bize baglayan,
ayriligin ruzgariydi gozlerimizi yasartan,
kim aglamistir ki zaten soguktan,
sordum da ne care:
''hasta olucam galiba'' dedin yalandan.
inandim ben de, sarildim son kez askimdan.
hic istemedim seni istanbul'a birakmayi,
yakistiramadim da zaten,
lostu arka sokaklari,
titriyordu sokak lambalari,
az aglamadim ya o sokaklarda ben,
sen ayriligi hayal bile etmezken,
olsa da aklimda hep yeni yine yeniden,
bas edemedim istanbulla,
istanbulda biraktim seni ben.
simdi icim rahat,
cocuklugumun gectigi sokaklara emanetsin benden,
kimse gecmedi o sokaktan,
inan afilli baska senden.
geciyorum simdi uzagindan,
selam bile vermeden,
dusmanim istanbula, ayriliga sebepten,
olsa da aklimda hep yeni yine yeniden,
bas edemedim istanbulla,
istanbula biraktim seni ben...